Wie troost wie

Hoe zit dat toch met troost? Al je kennis is niet toereikend. Niets anders dan wat je ten diepste bent, doet er toe! Maar je staat er wel, en kennelijk is jouw aanwezigheid, jij als medemens, al meer dan genoeg. Vroeg of laat krijgen we het allemaal voor de kiezen en hoe harder je er voor weg loopt, hoe wreder het noodlot toeslaat. Wees een troostend medemens.’

Gerrit Breteler
schilder, zanger, schrijver, theatermaker

Impressie Noordelijke Herdenking Verkeersslachtoffers 2011

Impressie van de Noordelijke Herdenking Verkeersslachtoffers op 20-11-2011.

Dit jaar vond de Herdenking, met als thema “Vrienden”, plaats in de Grote Kerk in Leeuwarden. Vanaf ongeveer 12.00 uur, na het uitgaan van de kerk, is de crew van NAH Zorg keihard aan het werk geweest met de opbouw om alles op tijd klaar te hebben. Ondertussen zat men in de ontvangstruimte ook niet stil. Hier was men druk bezig om alles voor de inschrijving klaar te zetten en met het inrichten van een voorlichtingsstand van De Verstomde Schreeuw.
Daarbij sprak Wiebe (regisseur) het programma door met presentator Doety en Anke als de inleider van de muziek en waren de solisten aan het inzingen onder begeleiding van een pianiste. Dit alles onder het genot van koffie of thee met een broodje. De koor- en orkestleden druppelden binnen evenals de mensen die een handje kwamen helpen. Vanaf ongeveer 14.30 uur begonnen de genodigden en andere gasten binnen te komen en om 14.45 uur, na een goed verlopen soundcheck, gingen de deuren naar de Grote Kerk open en kon men naar binnen.

Om 15.00 uur werd de Herdenking geopend door presentatrice Doety Peenstra, die vertelde wat de bedoeling van deze middag was. Ze vroeg om niet te klappen na de diverse optredens, maar dit aan het einde, na de laatste muzikale bijdrage te doen.
Daarna deed ze de aankondigingen van de voordrachten en de toespraken.

Als eerste werd de grote kaars aangestoken door Erna Jansen, verkeersslachtoffer.

Daarna gaf Gerrit Breteler met zijn karakteristieke stem, een vertolking van zijn lied “De Jûn”.

Vervolgens nam Sietske Poepjes, verkeersgedeputeerde van de provincie Fryslân het woord.
Zij verwelkomde alle vrienden en erkent het leed van de achterblijvenden. Ze kent zelf deze ervaring niet maar probeert zich wel in te leven. De wegbeheerders zoals provincie en gemeentes moeten zich afvragen of ze meer kunnen doen om het aantal ongevallen te verminderen. We moeten blijven lobbyen in Den Haag. Dat er gedenktekens langs de weg staan, vindt zij een goede zaak; het zijn tekens van leven en hopelijk ook van nieuwe hoop.
Hierna bracht Gerrit Breteler als troost het lied “Lit ús dêrom drinke” ten gehore.
Vervolgens was er het Herdenkingsritueel. Eerst zong Gerrit Breteler “Georgia Lee” (Tom Waits), gevolgd door het aansteken van kaarsjes door mensen die een naaste in het verkeer hebben verloren waarbij ze vertelden voor wie ze een of meerdere kaarsjes gingen branden. Dit was heel indrukwekkend. Aansluitend werden twee minuten stilte in acht genomen. Fardau van der Woude zong aansluitend, het klassieke zangstuk; “Kom leafste, it is al let”.

Na dit prachtig gezongen lied werd de kranslegging plechtig uitgevoerd door de verkeersgedeputeerde en professor Stoop.
De krans werd geplaatst voor de stoel met het getal 63; dit getal symboliseerde het aantal verkeers-slachtoffers in de noordelijke provincies dit jaar tot nu toe.
Direct hierop aansluitend werd door de solisten, koor, brassband en muzikanten “Katarsis” ten gehore gebracht. Tijdens deze muzikale bijdrage kon men zijn/haar emoties een plek geven voor zover dat mogelijk was.
Nadat de muziek verstomd was, kwamen Petra en Dikkie naar voren. Dikkie vertelde over zijn stiefzoon Toby Hart (17 jaar), de zoon van Petra, die op 20 februari 2009 is doodgereden door een dronken automibilist die recidivist was. Hij fietste samen, met goede verlichting, met zijn vriendinnetje in het donker naar huis; zij was ineens Toby kwijt nadat een Mercedes Vito hen was gepasseerd. Ze vond hem 50 meter verderop, dood. Petra las daarna een Engelstalig gedichtje voor dat voor die gelegenheid gemaakt was door de Engelse vader van Toby.

Daarna vertelde Loes over het verlies van haar oudste zoon Marfred die 8 jaar geleden vlak bij haar huis tegen een boom was gereden en op slag dood was. “Het voelt nog steeds alsof het net gebeurd is; met mijn hoofd weet ik dat’ie dood is maar niet met mijn hart”. Haar kleinzoon, de zoon van Marfred die nu 10 jaar oud is, is de rijkdom van haar leven en lijkt sprekend op zijn vader.

Hierna was er een muzikale inleiding door Anke Bijlsma, die de relatie tussen verdriet c.q. verlies en muziek probeerde te verwoorden. Zij is ook een “mem”/moeder en moet er niet aan denken dat haar kinderen zoiets vreselijks overkomt. Elke ochtend laat ze haar kinderen met zorg in het hart gaan en is blij als ze ’s avonds weer veilig thuiskomen. Zij komen weer thuis......
Aansluitend zong Fardau van der Woude “Oer him”.

Vervolgens kwam professor John Stoop aan het woord in de slotrede. Hij vertelt over Diepgaand Onderzoek van Verkeers Ongevallen (DOVO). Na luchtvaart- en scheepvaartongevallen volgt er altijd diepgaand onderzoek naar het hoe en waarom ervan ter verbetering en voorkoming. Dit heeft ertoe geleid dat de luchtvaart en scheepvaart nu de meest veilige manier van vervoer zijn. Ook in het wegverkeer is begonnen met DOVO. Een dergelijk onderzoek kan het begin van herstel zijn; men wordt serieus genomen en er is aandacht voor hun zaak.
Veiligheid is het recht van de burger en de plicht van de overheid. Waarheidsvinding is geen taak van
de politie, dit is specialistisch werk.

Hierna kwam Wiebe de Boer, voorzitter Federatie Slachtoffer Organisaties (FSO) naar voren om een dankwoord uit te spreken namens alle slachtofferorganisaties. Het is hard nodig om met elkaar te blijven strijden voor een adequate ongevallen registratie.
Hier in de Grote Kerk in Leeuwarden heeft zich vanmiddag een heel andere “Voice of Holland” laten horen.
Dat de samenwerking met ROF d.m.v. een getekend manifest, bestendigd is tot het jaar 2025 is dan ook een goede zaak, aldus Wiebe.
Solisten, koor, brassband en muzikanten vertolkten hierna “Slach dyn gouden wjukken út”, gevolgd door een welgemeend en daverend applaus.

Tijdens de gelegenheid tot napraten onder het genot van een kopje koffie of thee, werd er nog menig kaarsje gebrand.
Ondanks de dichte mist kwamen vooral nabestaanden uit Gelderland, Utrecht en zelfs uit West-Brabant. Het kreeg daardoor het karakter van een nationale herdenking.
In totaal waren er 180 mensen in de kerk; ca. 100 bezoekers (waarvan 60 % nabestaanden/slachtoffers), 60 solisten/muzikanten/brassband- en koorleden en 20 personen van de werkgroep De Verstomde Schreeuw/crew NAH Zorg.

Het was een waardevolle en emotionele middag; “de mooiste Herdenking tot nu toe”, heb ik velen horen zeggen. Ik kan dit alleen maar onderschrijven.

Janke Maring-Andringa,
secretaresse van De Verstomde Schreeuw